1784, door Raymond Lemorne
Vandaag heb ik de man van het ontvoerde meisje van acht jaar geleden ontmoet.
Hij heeft acht jaar naar Saskia gezocht, zonder ook maar iets te vinden.
Het eerste wat hij vroeg toen hij me zag, was: "Weet u iets van haar?"
Ik zei: "Ja."
Op dat moment vroeg hij of ze dood was, en ik zei dat ik in de auto wilde praten. De man, Rex genaamd, stapte in en herhaalde zijn vraag: "Elle est morte?" "Oui."
"Oui," herhaalde Rex.
Hij wilde weten wat er met haar is gebeurd.
"Dat kan ik je alleen laten zien door je hetzelfde te laten meemaken," zei ik.
"Dus dan ga ik ook dood?" vroeg de man.
"Oui."
Ik vroeg of hij dat ervoor over had, en dat had hij.
Dus deed ik met Rex hetzelfde als wat ik acht jaar geleden met Saskia heb gedaan.
In de auto verdoofde ik hem zodat hij in een diepe slaap viel.
Ik reed met de slapende man op mijn achterbank naar de plek waar ik ook met het meisje heen ben gereden.
Ik groef een diep gat, stopte Rex in een kist, liet de kist zakken in het gat en begon de aarde weer terug te gooien over het hout.
Toen ik klaar was, verbrandde ik al mijn materiaal en reed ik naar huis, naar mijn vrouw en dochters.
Lemorne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten