juni 1950, door Raymond Lemorne
Hallo beste lezers!
Omdat dit mijn eerste blogpost is leek het me gepast om me eerst eens voor te stellen. Mijn naam is Raymond Lemorne en ik ben 16 jaar. Ik ben een hele normale jongen.
Vorig weekend ben ik met mijn moeder naar mijn oom en tante gegaan, die in Dijon wonen. Op zondag gingen de volwassenen 's ochtends weg en was ik dus alleen thuis.
Mijn oom en tante wonen op de tweede verdieping van het flatgebouw en ik ging op het achterbalkon zitten lezen.
Na een tijdje legde ik het boek weg en keek ik over de balustrade. Ik leunde een beetje naar voren.
Ik dacht: "Als ik eens sprong?"
Ik klom op de stoel en liet mijn benen over de rand bungelen. Ik keek omlaag naar het gladgeschoren gras.
Ik voelde de wind op mijn blote borst -mijn hemd stond open- en vroeg me af wat er zou gebeuren als ik sprong.
Ik bedacht voor- en nadelen, maar diep vanbinnen wist ik eigenlijk al zeker dat ik het zou doen.
Raar hè, want het is echt gekkenwerk om zoiets te doen.
Maar ik had eraan gedacht, dus het was een mogelijkheid. En hoe kon ik zeker weten of het een mogelijkheid was als ik het niet probeerde?
Ik zat anderhalf uur op dat balkon voordat ik sprong.
Nu lig ik voor zes weken in het ziekenhuis en heb ik besloten een blog te beginnen om mijn avonturen te delen met de wereld. Ik heb een gebroken been en een dubbele armbreuk.
Maar ja, nu weet ik tenminste dat alles kan, als ik het maar doe...
Ray
Geen opmerkingen:
Een reactie posten