1978, door Raymond Lemorne
Ik heb een keer een meisje gered en toen wist ik dus dat ik in staat was om een goede daad te verrichten.
Toen vroeg ik mij af: zou ik ook een misdaad kunnen verrichten?
Drie jaar lang dacht ik hier elke dag wel eens aan.
Net als toen ik zestien was dacht ik: was het feit dat ik de gedachte had gekregen niet al genoeg reden om het te doen?
Ik heb jaren gewerkt aan mijn plan.
Vandaag heb ik iets gedaan, waarvan ik het zelf niet voor mogelijk hield.
Ik heb zo vaak kleine dingetjes geprobeerd.
En vandaag heb ik het echt gedaan.
Ik stond bij het tankstation en er kwam een meisje. Ze ging het winkeltje binnen en ik ging haar achterna. Ze stuntelde een beetje met haar geld en koffie en ik wilde haar best helpen, maar ik had een (nep-)gebroken arm en een mitella er rond.
Ik vroeg of ze me wilde helpen en heb haar naar buiten geleid, naar mijn auto. Ik vroeg of ze de aanhanger aan mijn auto kon vastmaken.
Ik had het eerder op de dag al meermaals geprobeerd maar toen het erop aankwam riepen die meisjes altijd hun vriend of man en dan gingen ze nadat ze me hadden geholpen achterdochtig weg.
Dit meisje niet.
Dit meisje was zo dom om helemaal alleen op een tankstation in Frankrijk een vreemde man met een mitella te helpen.
Een man die dat meisje daarna in zijn auto sleurde, en iets met haar deed wat misschien niet zo verstandig is om op het internet te zetten.
Raymond
Geen opmerkingen:
Een reactie posten